วันนี้ผมอ่านหนังสือชื่อว่า "เครื่องเคียงอาหารสมอง" ของ ดร. วรากรณ์ สามโกเศศ ก็เจอกลอนอยู่สองบทที่คิดว่าควรนำมาเผยแพร่ครับ
อันแรกเป็นบทกลอนไม่มีชื่อครับ แต่เขียนแล้วเข้าใจชีวิตขึ้นเยอะเลยครับ